الف)کوهی را که می خواهی از آن بالا بروی انتخاب کن:تحت تاثیر حرفهای دیگران قرار نگیر که می گویند:"فلان کوه قشنگ تر است"،یا"بهمان کوه راحت تر است".قرار است برای رسیدن به مقصدت،نیرو و شور و شوق زیادی صرف کنی،پس مسئول انتخاب خودتی و باید از کارت مطمئن باشی.

ب)زمان نزدیک شدن به کوه را بشناس:کوه اغلب منظره ای دور دست است:زیبا،جالب،پر از چالش.اما وقتی به آن نزدیک می شوی،چه اتفاقی می افتد؟راه پیچاپیچ است و جنگلهای زیادی درون و پیرامون توست.آنچه روی نقشه آسان می نماید،در زندگی واقعی بسیار دشوار است.پس تمام راه ها و مسیر ها را بررسی کن،تا روزی به قله ی مقصدت برسی.

پ)از کسی که پیش تر به آنجا رفته،بیاموز:هر چه هم خود را بی همتا بدانی،همیشه کس دیگری هم هست که پیش از تو همین رویا را داشته.او نشانه هایی به جا گذاشته که پیمودن مسیر را برایت آسان تر می کند:بهترین مکان برای آویزان کردن طناب ،مسیرهای کوبیده،شاخه هایی که شکسته تا عبور را راحت تر کند.این صعود متعلق به توست،اما هرگز فراموش نکن که تجربه ی دیگران بسیار به تو کمک می کند.

ت)خطرها را اگر از نزدیک ببینی؟،می توانی مهار کنی:وقتی بالا رفتن از کوه رویاهایت آغاز می کنی،به اطرافت توجه کن.البته پرتگاه هایی در راه است.شکافهایی تقریبا نادیدنی سر راهت است.سنگ هایی سر راهت است که توفان چنان صیقل داده که مثل یخ لیز شده.اما اگر بدانی هر پاییت کجاست ،خطرات را هم تشخیص می دهی و می توانی مهارشان کنی.

ث)چشم انداز عوض می شود،از آن استفاده کن:البته باید هدفی در ذهن داشته باشی(رسیدن به قله).اما همانطور که صعود میکنی ،بیشتر هم میتوانی ببینی و زحمتی ندارد که گاهی توقف کنی و کمی از چشم انداز اطرافت لذت ببری.با هر متر صعود،می توانی کمی دورتر را ببینی. از این فرصت برای کشف چیزهایی استفاده کن که تا کنون نشناخته ای.

ج)به بدنت احترام بگذار:تنها کسی می تواند از کوه صعود کند،که به اندازه ی کافی به جسمش توجه کند.آنقدر که زندگی به تو وقت می دهد،فرصت داری.پس برای صعود بیش از حد لازم تلاش نکن.اگر تند تر بروی،خسته می شوی و نیمه راه از پیشروی دست می کشی.اگر آهسته بروی،شب می رسد و گم می شوی.از چشم انداز استفاده کن،از آب خنک چشمه ها و میوه هایی که طبیعت سخاوتمندانه تقدیمت کرده،لذت ببر،اما به پیشروی ادامه بده.

چ)به روحت احترام بگذار:تمام مدت تکرا نکن که "باید موفق بشوم".روحت دیگر این موضوع را می داند،در عوض ،احتیاج دارد که این راهپیمایی طولانی برای رشد،گسترش به سوی افق و رسیدن به آسمان استفاده کنی.وسواس هیچ کمکی در رسیدن به هدفت نمی کند و فقط لذت صعود را از تو می گیرد.اما توجه کن:این را هم تمام مدت تکرار نکن که "راه مشکل تر از آن است که فکر می کردم"،چرا که باعث از دستن نیروی درونی ات می شود.

ح)خودت را برای پیمودن یک کیلومتر بیشتر آماده کن:مسیر قله ی کوه همیشه طولانی تر از آن است که فکر میکرده ای.خودت را قول نزن،لحظه ای میرسد که فکر می کنی به هدفت نزدیکی،اما هنوز خیلی راه مانده.اگر خود را برای بیشتر رفتن آماده کرده باشی ،این موضوع برایت دردسر ساز نمی شود.

خ)وقتی به قله رسیدی ،شاد شو:گریه کن،دست بزن،از ته دل فریاد بکش،بگذار باد بالای کوه_ چرا که بالای کوه همیشه باد می وزد_ ذهنت را پاک کند،پاهای عرق کرده و خسته ات را تازه کند،غبار قلبت را بروبد.چه خوب،آنچه قبلا رویایی بود،چشم انداز دور دستی بود،اکنون بخشی از زندگی توست،پیروز شده ای.

د)با خودت عهد ببند: بپذیر نیرویی را کشف کرده ای که نمی شناختی و به خود بگو از حالا به بعد،از این نیرو تا پایان عمرت استفاده کنی.ترجیحا با خودت عهد کن که کوه دیگری پیدا کنی و رهسپار ماجرایی تازه شوی.

ذ)داستانت را برای دیگران بگو:بله ،داستانت را بگو.الگویی به جا بگذار.هر چه ممکن است بگو،تا دیگران هم احساس شهامت کنند و با کوههای خود روبرو شوند.

"پائولو کوئلیو"

نوشته شده در شنبه دوازدهم بهمن 1387ساعت 11:40 توسط ☆ღفائزهƸ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ ☆ ღ| |