یکی بود یکی نبود،یک بچه کوچیک بد اخلاقی بود.پدرش به او یک کیسه پر از میخ و یک چکش داد و گفت:هروقت عصبانی شدی ،یک میخ به دیوار روبه رو بکوب!

روز اول پسرک مجبور شد37 میخ به دیوار رو به رو بکوبد.در روزها و هفته های بعد که پسرک توانست خلق و خوی خود را کننترل کند و کمتر عصبانی شود،تعداد میخ هایی که به دیوار کوفته بود رفته رفته کمتر شد.پسرک متوجه شد که آسانتر آن است که عصبانی شدن خودش را کنترل کند تا آنکه میخ ها را در دیوار سخت بکوبد...

بالاخره به این ترتیب روزی رسید که پسرک دیگر عادت عصبانی شدن را ترک کرده بود و موضوع را به پدرش یادآوری کرد.پدر به او پیشنهاد کرد که حالا به ازای هر روزی که عصبانی نشود،یکی از میخ هایی را که در طول این مدت گذشته به دیوار کوبیده بوده است را از دیوار بیرون بکشد!

تا بالاخره روزی پسر جوان به پدرش رو کرد و گفت همه میخ ها را از دیوار در آورده است.پدر دست پسرش را گرفت و به آن طرف دیواری که میخ ها را بر روی آن کوبیده شده و سپس درآورده بود برد.

پدر رو به پسر کرد و گفت:دستت درد نکند کار خوبی انجام دادی ولی به سوراخ هایی که در دیوار به وجود آورده ای نگاه کن!!این دیوار دیگر هیچ وقت دیوار قبلی نخواهد بود.پسرم وقتی تو درحال عصبانیت چیزی را می گویی مانند میخی است که بر دیوار دل طرف مقابل می کوبی.تو می توانی چاقویی را به شخصی بزنی و آن را درآوری،مهم نیست چند مرتبه به شخص روبه رو خواهی گفت معذرت می خواهم که آن کار را کرده ام،زخم شفاهی به همان بدی زخم فیزیکی است.

دوست ها واقعا جواهر های کمیابی هستند آنها می توانند تو را تشویق به دستیابی موفقیت نمایند.آنها گوش جان به تو می سپارند و انتظار احترام متقابل دارند و همیشه مایل هستند قلبشان را به روی ما بگشایند.

نوشته شده در سه شنبه پانزدهم مرداد 1387ساعت 20:5 توسط ☆ღفائزهƸ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ ☆ ღ| |