*عشق یک جوشش کور است و پیوندی از سر نابینائی،اما دوست داشتن پیوندی خود آگاه و از روی بصیرت روشن و زلال.

*عشق بیشتر از غریزه آب می خورد و هرچه از غریزه سر بزند بی ارزش است و دوست داشتن از روح طلوع می کند و تا هر جا که یک روح ارتفاع دارد،دوست داشتن همگام با آن اوج میگیرد.

*عشق در هر رنگی و سطحی ،با زیبایی محسوس،در نهان یا آشکار،رابطه دارد.چنانچه شوپنهاور می گوید"شما بیست سال به سن معشوقتان بیفزایید،آنگاه تاثیر مستقیم آنرا بر روی احساستان مطالعه کنید"!اما دوست داشتن چنان در روح غرق است و گیج و جذب زیبائی های روح که زیبائی های محسوس را به گونه ای دیگر می بیند.

*عشق با دوری و نزدیکی در نوسان است.اگر دوری به طول انجامد ضعیف می ود،اگر تماس یابد به ابتذال می کشد و تنها با بیم و امید و تزلزل و اظطراب و "دیدار و پرهیز" زنده و نیرومند می ماند.اما دوست داشتن با این حال ناآشناستدنیایش دنیای دیگری است.

*عشق در دریا غرق شدن است و دوست داشتن در دریا شنا کردن.عشق بینایی را میگیرد و دوست داشتن می دهد.

*عشق همواره با شک همراه است و دوست داشتن سراپا یقین و شک ناپذیر.از عشق هرچه بیشتر می نوشیم سیراب تر می شویم و از دوست داشتن هرچه بیشتر،تشنه تر.

"شریعتی"

پیام:روزگاریست همه عرض بدن می خواهند،همه از دوست فقط چشم و دهن می خواهند،دیو هستند ولی مثل پری می پوشند،گرگ هایی که لباس پدری می پوشند،آنچه دیدند به مقیاس نظر می سنجند،عشق ها را همه با دور کمر می سنجند،خب،طبیعی است که یک روزه به پایان برسند عشق هایی که سر پیچ خیابان برسند!